احمد قدیری

احمد قدیری

پرودگارم! توفیق ده جز برای تو ننویسم و جز تو ملاک و معیاری بر ارزش گذاری نگاشته هایم نداشته باشم

طبقه بندی موضوعی
آخرین نظرات

می دانیم که عبد العزیز بن عبد الرحمن (مؤسس حکومت نوین سعودی) وصیت کرده بود که تا کسی از فرزندان پسر زنده است، حکومت نباید به نوادگان برسد و اینگونه بوده که از بعد مرگ وی تاکنون، پادشاهی از برادری به برادر دیگر رسیده است.

در این میان اما عبد الله، پادشاه مقبور سعودی، برای انتقال قدرت به فرزندش متعب، سلمان (وزیر دفاع وقت) را ولیعهد خویش ساخت و مقرن (وزیر اطلاعات وقت و کوچکترین برادر) را در اقدامی بدیع و بی سابقه جانشین سلمان قرار داد و این انتصاب را به تصویب شورای بیعت (شورایی مرکب از بزرگان دینی و سیاسی که خود عبد الله آن را تأسیس نموده بود تا ضمن اعطای مقبولیت و مشروعیت به حکام وقت، در تایید آنان نیز مشارکت نمایند) رساند به طوری که طبق مصوبه‌ی این شورا، هیچ نهادی اعم از پادشاهی فعلی یا بعدی و حتی خود شورا نیز حق عزل و تغییر مقرن را نداشته باشند.

عبد الله اینگونه با انتخاب کوچکترین برادر به عنوان جانشین ولی عهد، راه را بر پادشاهی دیگر برادران بست و اجازه‌ی عرض اندام به فرزندان آنان را  نداد تا از آن طرف با روی کار آمدن مقرن، وی نیز متعب بن عبد الله (فرزند ارشد عبد الله و وزیر گارد ملی) را به عنوان جانشین و ولی عهد خویش برگزیند.

اما با در دست گرفتن سکان سلطنت توسط سلمان (پادشاه کنونی)، وی ضمن انتخاب فرزندش محمد به عنوان وزیر دفاع (سمتی که خود سلمان تا قبل ار سلطنت توأم با ولیعهدی بر عهده داشت)، از یک سو مقرن را وادار به استعفا کرد (چیزی که در مصوبه‌ی شورای بیعت پیش بینی نشده بود) و از سوی دیگر محمد بن نائف (وزیر کشور و فرزند ولیعهد سابق) را به شرط قرار دادن محمد بن سلمان به جانشینی ولیعد، ولیعد و جایگزین مقرن نمود.

در حال حاضر محمد بن نایف (ولیعهد و وزیر کشور کنونی و فرزند ولیعهد سابق) و محمد بن سلمان (جانشین ولیعهد و وزیر دفاع کنونی و فرزند پادشاه) دو مدعی اصلی حکمرانی بعد از سلمان بن عبد العزیز می باشند و در مرتبه‌ی بعدی نیز متعب بن عبد الله (وزیر گارد ملی کنونی و فرزند پادشاه سابق) و بندر بن سلطان (سفیر اسبق عربستان در آمریکا، وزیر اطلاعات اسبق، رئیس شورای عالی امنیت ملی سابق و فرزند ولیعهد اسبق) از داعیه داران جانشینی ملک سلمان هستند.

1- مخارج زیاد یک کاندیدا بارزترین نشانه برای عدم صلاحیت وی است. یادتان نرود کسی که امروز رأی مردم را بخرد، فردا نیز در مجلس رأی خود و به تبع آن منافع مملکت خویش را خواهد فروخت. جلب رأی با شام و ناهار و کمک های بلاعوض به مساجد و مدارس در ایام منتهی به انتخابات، علاوه بر اینکه نشانه ی دنائت طبع یک کاندیدا است، اماره ای قطعی است بر ولخرجی و وامداری به کانون های فاسد ثروت و قدرت.


2- قانون جذب را جدی بگیرید. در مرحله ی اول هویت و شخصیت اعضای ستاد و در مرحله ی بعد طیف و تیپ طرفداران هر کاندیدا را بررسی کنید که تا حدود زیادی معرف شخصیت آن کاندیدا خواهد بود.


3- فیلتر شورای نگهبان (معیار حداقلی) و حسن سابقه ی هر فرد (معیار حداکثری) شاخصی مناسب برای شناخت یک کاندیدا است. بنابراین تخریب و شایعات انتخاباتی ستادها را علیه هم باور نکنید. تخریب و تهمت ضمن اینکه نمایانگر اوج بی تقوایی فرد است، بیانگر دست خالی وی در بیان نقاط قوت خویش نیز می باشد. دید سیاه و سفید نسبت به کاندیداها نداشته باشیم، بی شک صلاحیت افراد نسبی است و هر فرد دارای نقاط قوت و ضعفی است. کسی که مورد تأیید نهادهای نظارتی و شورای نگهبان بوده حتما واجد حداقل هایی در صلاحیت است. با بازی در زمین شیطان و ورود به فاز تهمت و تخریب، آخرت خود را خرج دنیای دیگران نکنیم. انتخابات تمام می شود و ما می مانیم و اعمالمان.


4- رسوبات قبیله گرایی عصر جاهلیت و پیوندهای هم شهری و هم محله ای بودن را از ذهن خود بزدایید. اصلح را یافته و به او رأی دهید حتی اگر هم شهری و هم استانی شما نباشد. برای رأی خود حجت داشته باشید تا تالی فاسدهای اقدامات نماینده ی شما وزر و وبال دنیا و آخرت تان نشود.


5- مصادره ی فعالیت های دولت و شهرداری با هماهنگی یا بدون هماهنگی آنان اقدامی رایج از سوی نمایندگان است به نحوی که فعالیت های دولت و شهرداری را به دروغ مرهون نفوذ و لابی خود معرفی می کنند. البته مرسوم است که دولت ها گاهی برای کمک به نمایندگان همسو با خود، جواز چنین مصادره ای را صادر می نمایند و حتی در گامی فراتر، بودجه های عمرانی و فرهنگی شهرستان را از دست آن نماینده به نهادها و مراکز ذی حق می رسانند تا همین آستین سازی، اعتباری برای نماینده تلقی شود. 


6- از صحت مدارک تحصیلی مورد ادعا و دکترای فرد اطمینان حاصل کنید. "دکتر" در حال حاضر کارکردی چون "جناب" پیدا کرده و اطرافیان یک کاندیدا عامدا از این لفظ جعلی برای مراد خویش استفاده می کنند. از کاندیدای خود بخواهید رشته و دانشگاه دکتری خود و تصویر مدرک آن را منتشر کند.


7- سوابق فرد در برابر ادعاهای انتخاباتی وی متقن ترین شاخص بررسی افراد است. در حالی که حال و آینده را به راحتی و با دروغ می توان ساخت، گذشته را تغییر نمی توان داد. فروتنی، مهربانی و مردم داری ویژگی های بارزی است که در چند ماهه ی منتهی به انتخابات، ملکه ی رفتاری تمام کاندیداها خواهد شد. فریب این ژست های تصنعی را نخورید و رفتارهای ما قبل انتخاباتی افراد را ملاک شخصیت سنجی آنان قرار دهید. شناخت همسر و فرزندان نیز ملاک تکمیلی برای شناخت یک کانیدا است.


8- شعارهای کلی و خارج از اراده و اختیار کاندیداها، پدیده ای رایج در تمام انتخابات ها است. شعارهایی چون کاهش تورم و بی کاری، خروج از رکود، افزایش اعتبارات بخش های مختلف برای حوزه ی انتخابی و غیره از این دست است. کافی است از کاندیدای خود دو سؤال شاخص را در این خصوص بپرسید: "چگونه؟" و "با کدام پول و اعتبار؟". قول و قسم و وعده و وعیدهای مطلق در انتخابات، مطلقا بی ارزش است. وظیفه ی نماینگان طبق قانون تنها دو چیز است، قانونگذاری و نظارت. اگر وعده ای خارج از این محدوده داده شود که باید آن را پای دروغگویی و یا جهالت یک نامزد گذاشت. اگر هم داخل این محدوده باشد باز هم نیاز به اراده ی جمعی مجلس دارد تا محقق شود. بنابراین عبارات مطلقی چون "این کار را خواهم کرد" محکوم به غلط و دروغ بودن است. وعده ی استان و شهرستان شدن شهر خود را باور نکنید. تقسیمات کشوری هیچ ارتباطی به نمایندگان پیدا نمی کند. اگر هم در مواردی شهری به شهرستان و شهرستان هایی به استان تبدیل شده، تصمیم دولت بوده و نمایندگان کمترین سهم را هم در این اقدام نداشته اند اگرچه به دروغ ادعای آن را داشته باشند. وعده ی فعالیت های عمرانی و رفع مشکلات شهری چیزی جز لاف گزاف نیست. فعالیت های عمرانی اگر ملی باشد با دولت است، وگرنه مربوط به شورای شهر است و در هر دو صورت کمترین ارتباطی با نمایندگان ندارد. اگر کاندیدایی چنین ادعایی کند، انگ بطلان بر ادعای سواد و صداقت خویش زده. چهار سال فرصتی کافی برای عمل به وعده ها بوده، اگر نماینده ای می خواست و می توانست به وعده های خویش عمل کند، تاکنون می کرد. انسان عاقل از یک سوراخ دوبار گزیده نمی شود.


9- "انتخاب" آخرین مرحله ی پروسه ی انتخابات است که معمولا برای مردم اولین اقدام است. عموما ابتدا انتخاب خود را می کنند و سپس وارد گود گفت و شنود می شوند. درحالی که اول می بایست نظرات همه ی طرف ها شنیده شود و در آخر انتخاب صورت گیرد. در این میان مناظره ی کاندیداها در خصوص کارنامه و برنامه های خویش بهترین ملاک قضاوت و انتخاب است. افرادی که از مناظره و رودررویی طفره می روند را بدون تردید از انتخاب های خود خط بزنید.

10- مواضع کاندیداها را از خود آنان بشنوید و یا با مراجعه به وب سایت های شخصی شان رصد کنید، شایعات و نقل قول ها در این مورد اگر دروغ نباشد حتما غیر دقیق است.

بعد از بررسی نقدهای صورت گرفته از سوی منتقدان و دفاعیات مطرح شده از سوی آقایان ظریف و صالحی و عراقچی، و البته به موازات دقت در متن منشور، برجام و قطعنامه، تا اینجای کار برآورد و جمع بندی اینجانب چنین است:


1. آنچه در وین به دست آمده با همه ی قوت و ضعف ها به مراتب از چارچوب مورد توافق در لوزان بهتر است، و این درحالی است که دولت همان پاسخی را اکنون به منتقدان وین می دهد که به منتقدان لوزان می داد و آن این که "این همه ی بضاعت ما بوده و بهتر از این نمی توانست باشد"!

 

2. روحانی و ظریف در طول 23 ماه مذاکره با اظهار عجز فراوان در برابر آمریکا و ناله های مکرر و همراه با غلو از اثر تحریم ها، نقشی بسیار مخرب در کسب امتیاز از حریف ایفا و جملات بسیار عجیبی بیان کردند که به ضرر دولت و ملت تمام شد. از "هر توافقی بهتر از عدم توافق است" گرفته تا "همه چیز از آب خوردن تا محیط زیست ما به رفع تحریم ها بستگی دارد" و تا "آمریکا با یک بمب کل سیستم دفاعی ما را می تواند نابود کند" که از دیگر موارد فاجعه بار تر بود. نمی دانم ظریف بر اساس کدام دانش نظامی و مکتب دیپلماسی حین مذاکرات چنین سخنی را بر زبان راند! بدترین بمبی که می شناسم اتم، و از آن مخرب تر بمب هیدروژنی است. آیا یک بمب هیدروژنی سیستم دفاعی کل کشور را نابود می کند؟ بر فرض محال که چنین باشد، آیا این اظهارات باید از زبان یک مسئول رسمی کشور آن هم متصدی دستگاه دیپلماسی، آن هم حین مذاکرات بیان شود!؟


3. نقد منتقدان و حتی فریاد مخالفان در کنار تذکرات رهبری بسیار موثر در کسب امتیاز نسبی از حریف در مقایسه با لوزان بوده. اگرچه روحانی با حملات مکرر به منتقدان نشان داد درک درستی از این واقعیت ندارد.


4. نسبت دادن دست آوردهای نسبی و احتمالی توافق وین به دولت یازدهم و مشخصا به "خوشحال دیپلماسی" بی انصافی و مضحک است و آنچه دولت یازدهم بر سر آن توافق کرده را دولت نهم و دهم فراهم آورده بود، و الا در زمان دولت اصلاحات هم همین افراد "همه" چیز را مطلقا تعطیل کردند و اجازه ی حتی کار تحقیقاتی با یک سانترفیوژ را هم نیافتند. و این درحالی بود که خاتمی رئیس جمهور، روحانی دبیر شورای امنیت ملی و مسئول پرونده، خرازی وزیر خارجه، موسویان سرپرست مذاکرات و عراقچی و ظریف و صالحی هم از اعضای تیم مذاکره کننده بودند!


5. فارغ از خیر و شری که این توافق پیش روی ما گذاشته، در حال حاضر حق غنی سازی ایران، برقراری فردو و آب سنگین اراک علاوه بر دشمنان توسط مهمترین رکن سازمان ملل به رسمیت شناخته شده و چنین رسمیتی هم قابل رجوع نیست. بماند آنچه اکنون در نطنز و فردو و اراک به رسمیت شناخته شده، با تغییراتی که ملزم به اعمال آنیم تفاوت اساسی و بعضا ماهوی دارد با آنچه تاکنون بوده است.


6. مطابق توضیحات دکتر صالحی ایرادی در مباحث فنی توافق ظاهرا وجود ندارد و ایران در توافق در بازه ی زمانی پذیرفته شده، هرچه از مواد و تجهیزات هسته ای اش را که قابل وانهادن بوده را خرج امتیاز گیری از حریف کرده است.


7. سخن ظریف در مجلس در خصوص وجود نداشتن لفظ "تعلیق" در متن توافق دروغ محض است و شخصا فرقی میان دو عبارت "موشک های بالستیک با قابلیت پرتاب سلاح های هسته ای" با "موشک‌های بالستیک طراحی شده با قابلیت حمل تسلیحات هسته‌ای" در نظر و عمل نمی یابم!


8. خطوط قرمز رهبری شامل نسپردن حکمیت به آژانس، لغو یکجا و یکپارچه ی تحریم ها و عدم ورود به مباحث تحریم تسلیحاتی و محدودیت موشکی، به طور مسلم و آشکار نقض شده و مواردی چون بازرسی از اماکن نظامی و مصاحبه و بازجویی از دانشمندان نیز غیر مستقیم در متن گنجانده شده است. در رابطه با بازرسی ها باید گفت درست است که این مورد در متن برجام استثناء شده اما از آنجایی که رفع کامل تحریم ها و حذف کامل قطعنامه ها به گزارش آژانس موکول شده، اگر آژانس طبق پروتکل الحاقی که در برجام پذیرفته شده، بگوید تا اماکن نظامی را بازرسی نکنیم نمی توانیم پرونده را مختومه کنیم، تکلیف چیست؟


9. در قطعنامه اگرچه در ظاهر ممنوعیت مطلق تسلیحاتی به محدودیت مدت دار تبدیل شده است اما تفاوت و ایراد اساسی آنجاست که ما اینبار خود رضایت داده ایم به ادامه تحریم تسلیحاتی و موشکی علیه خود و نیز به الزام کشورها در بازرسی از کشتی های کشور در دریای سرزمینی شان در صورت شک در محموله ی کشتی ها. و این درحالی است که اکنون ایران در اطراف با داعش درگیر است و به سوریه و عراق، یمن، حزب الله، حماس و جهاد اسلامی سلاح می رساند. یعنی یا باید پایبند توافق باشیم و امنیت ملی را فدای آن کنیم و یا در صورت تصویب در شورای امنیت، محکوم قطعنامه ای باشیم که به آن رضایت داده ایم! بالاخره قصد اجرا داریم یا خیر؟ اگر به گفته ی عراقچی چنین قصدی نداریم چرا به آن رضایت داده ایم؟!

 

10. درست است که در پاراگراف مربوط به تحریم بالستیک (موشک های دور برد) آمده "از ایران خواسته می شود" _دقت کنید که نگفته به ایران "توصیه" می شود- و آن واژه می تواند دلالت بر اختیار کند، اما به نظر می رسد این بند و نیز تمام مفاد قطعنامه ی 2231 شورای امنیت مطلقا الزام آور باشد و وجود عبارت "از ایران خواسته می شود" اگرچه می توانست به عنوان اماره ای بر غیر الزام آور بودن قطعنامه تلقی گردد اما به چند دلیل ادعای غیر الزام آور بودن کاملا منتفی است زیرا

اولا اگرچه قطعنامه با موضوع توافق مرتبط است، اما نه تنها از آن مستقل، که در برابر برجام سندی بالا دستی است و اگرچه با برجام آمده، اما با آن نخواهد رفت و ساز و کار مستقل خود را طی می کند. همچون مهریه که به اختیار مرد و با عقد زوجیت می آید اما با طلاق و به اختیار مرد از بین نرفته و اجرا می شود.

ثانیا در بند 14 مقدمه ی قطعنامه گفته شده مطابق ماده ی 25 منشور، کلیه ی کشورها "موظف" به اجرای مفاد قطعنامه هستند و این با اظهارات پیش از توافق ظریف و عراقچی که مؤکداً می گفتند "فلسفه ی رفتن موضوع به شورای امنیت و صدور قطعنامه، قدرت الزام آوری و خارج از اراده ی دولت ها است که به مفاد توافق می بخشد" در تضاد است. 

ثالثا اختلاف در الزام آور بودن یا نبودن قطعنامه و در پی آن موضوع عمل کردن یا نکردن ایران به تعهداتش، همچون اختلافات مربوط به کلیه ی مسائل برجام دعوایی است که قاضی آن شورای امنیت است و وتوی احتمالی چین و روسیه هم در اینجا اساسا موضوعیت و کارایی ندارد. بنابراین هر ایراد و بهانه ای علیه ایران و با هر درجه ی قوت و ضعفی انگشت اعضای دائم شورای امنیت را روی ماشه ی شلیک مجدد قطعنامه های سابق شورای امنیت _این بار با مشروعیتی دو چندان به دلیل اعلام پذیرش پیشینی ایران- قرار می دهد و این نکته موقعی جالب تر است که بدانیم در صورت چکاندن ماشه، نه تنها قطعنامه های قبلی فعال می شود، بلکه می تواند موضوع، تهدید صلح و امنیت جهانی تلقی شده و گزینه های تحریمی جدید و یا حمله ی نظامی بررسی و رأی گیری شود. همچنین ریسک طرح دعوا از جانب ایران علیه دیگر کشورهای اتحادیه اروپا و 6 کشور نیز به حداکثر می رسد، چرا که طرف دعوای ایران اگرچه ممکن است وارد نبودن اتهام خود را بپذیرد اما یقینا متهم به عدم انجام تعهدات، هیچ گاه اجازه ی متهم شدن خویش را نخواهد داد و در این شرایط ایران خود را مطلقا اسیر و گروگان دارندگان وتو قرار داده است. از این روی است که باید گفت حتی با فرض خیالی گرفتن بیشترین امتیازات ممکن و پذیرش کمترین تعهدات، این مفاد بر بستری تعریف و طراحی شده که بر هیچ چیز جز امید به انصاف و حسن نیت دشمن مبتنی نیست!


11. درست است که در قطعنامه آمده "با محکومیت ایران بابت نقض برجام, ایران هم می تواند به حالت سابق بازگردد" اما آیا سرعت بازسازی اراک و 10 تن تولید اورانیوم با سرعت وضع مجدد تحریم ها یکی است؟ البته دولت می گوید سانترفیوژها را می توانیم به سرعت نصب کنیم که درست به نظر می رسد. ایضا ادعا دارد که تحریم ها اولا چون یک دهه طول کشیده تا به اینجا رسیده، وضع مجدد آن هم بسیار زمان بر است که این سخن منطقی و قابل قبول نیست چرا که وضع مرحله به مرحله تحریم به دلیل حرکت مرحله به مرحله ی ما بوده و اکنون به دلیل بازگشت دفعتی به حالت سابق، تحریم ها نیز دفعتی وضع می گردد. همچنین می گویند در آن صورت دیگر کسی به تحریم ها اعتنا نخواهد کرد که این هم معلوم نیست بر چه اساسی بیان می شود؟ تحریم اگر از ناحیه ی شورای امنیت باشند، کشورها لازم به اجرا هستند، اگر هم از ناحیه ی اروپا و آمریکا باشد منافعشان چنین ایجاب می کند و هر دو مورد تاکنون نسبت به ایران اعمال و از جانب کشور ها همراهی شده.


12. از آنجایی که در صورت بروز "هر" اختلافی، شورای امنیت نهایتا نظر می دهد و "ادامه ی لغو تحریم ها" را به رای می گذارد و عملا وتوی احتمالی چین و روسیه را هم بی اثر می کند، محکومیت ایران بسیار محتمل است. در این صورت اگرچه ما هم می توانیم به وضع سابق برگردیم _فارغ از خسارات جبران ناپذیر- اما چرا اساسا توافق کرده ایم؟! توافق کرده ایم به هم بخورد یا توافق کرده ایم پایدار باشد؟ پایدار که نیست به شدت هم شکننده است و ایران را تا 10 سال زیر دین و باج دهنده ی 5 کشور دارای وتو با منافع و انتظارات متنوع و پایان ناپذیر قرار می دهد؛ پس چرا برای توافقی که به بند بند است این همه نقد عقب نشینی می کنیم؟


13. ادعای قضاوت جهانیان از حقانیت ایرانیان در صورت کارشکنی غربی ها نیز بی مورد است، چراکه اولا نتیجه هر قدر هم که ظالمانه باشد، خود به صورت داوطلبانه به آن رضایت داده ایم و دیگر آنکه با ائتلاف سیاسی رسانه ای غرب چه خواهیم کرد؟ در میان هیاهوی "نقض عهد ایران" فریاد ما را چه کسانی خواهند شنید؟ و چه کسی حق را به ما خواهد داد؟


14. از آنجایی که اکنون با صدور قطعنامه، توافق از منظر بین المللی بر ایران بار شده، تصویب در مجلس تنها نقشی داخلی در جواز به دولت در اجرای برجام ایفا خواهد کرد ولی عدم تصویب زائل کننده وصف الزام آوری نیست و ایران را ذیل ماده 42 (حمله ی نظامی) منشور می تواند ببرد. بنابراین با قطعنامه ی شورای امنیت عملا مفاد برجام بر ایران تحمیل شده بی آنکه تصویب شدن یا نشدن آن در مجلس اثری در این خصوص داشته باشد. ظاهرا تنها اثر تأیید مجلس، رفع تحریم هایی است که به روز تصویب موکول شده است.


15. با توجه به این موارد، روشن است که دولت با هدف رهایی از مضیقه ی اقتصادی _که ظاهرا چاره ی آن را فقط و فقط در سیاست خارجی و نه اقتصاد داخلی می بیند- تحدیدات و تهدیدات نظامی امنیتی را به شدت پررنگ کرده است. در مجموع شاید بتوان این همه پیچیدگی را چنین تشبیه و خلاصه کرد که ایران با تحویل فشنگ خود در ازای پولی که از حساب خویش دریافت کرده (قرار است دریافت کند)، چماق روی سر را به گرز بالای سر مبدل ساخته. موافقان توافق، به پول پس گرفته و چماقی که از روی سر کشور برداشته شد استناد می کنند و مخالفان به فشنگ داده شده و گرزی که بالای سر قرار گرفته استناد می نمایند.

به بیان دیگر وضعیت توافق همانند آتش بس است. کسانی که به حریف _اگر نگوییم دشمن!- خوشبین اند امیدوارند این آتش بس، پایدار مانده و به صلح منجر شود. اما بدبینان، نگران نقض آتش بس هستند و اینکه طبق اذعان کاخ سفید، آمریکا در وضعیتی برتر وارد کارزار با ایران شود. این درحالی است که بدبینی بدبینان تماما مستند و مسبوق به سابقه ی حریف است اما مستندی برای خوشبینی خوشبینان مطلقا وجود ندارد.


16. تا کنون مطالب و مقالات بسیاری در خصوص توافق وین نگاشته شده که به نظر می رسد جامع ترین آن مقاله ی مشترک دکتر فؤاد ایزدی و دکتر ابوذر گوهری مقدم باشد با عنوان "70 نکته از توافق برجام" (yon.ir/6eZx) که مطالعه ی آن را به همه ی هموطنان توصیه می کنم.


* منتشره در 8 مرداد 94: iusnews.ir/fa/news-details/174409

دوقطبی در جامعه تنها ناظر به «ایجاد دو طیف موافق و مخالف در هر موضوعی» نیست، بلکه آن چیزی را دوقطبی گویند که جامعه را نسبت به موضوعی «اساسی» در برابر هم به «صف آرایی» وا دارد. 

در دوقطبی هر دو طرف به تبع حساسیت به موضوع مورد اختلاف، نسبت به یک دیگر نیز بغض شدید دارند و حضور در دو طیف را بعضا بر اساس نفرت از طرف دیگر بر می گزینند، نه الزما موافقت با منظومه‌ی فکری طیف خود. از این روست که هر طرف سعی دارد با «تولید و مدیریت نفرت» علیه جناج مقابل بر وزن خویش بیافزاید.

طبیعی است دوقطب صف آرایی کرده در برابر هم، با شیپور جنگ در موعد مقتضی به جان هم افتاده و تبعاتی از آشوب (همچون اوکراین 2004 با موضوع انتخابات) تا تجزیه و جنگ داخلی (همچون اوکراین 2014 با موضوع پیوستن به اتحادیه اروپا) را رقم خواهند زد.

از این رو در پیوستگی و ارتباط دوقطبی سازی در جامعه با فتنه تردیدی نیست و نمونه های نرم و سخت آن را از سال 2000 به بعد شاهد بوده ایم، چنانچه انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی صربستان در سال 2000، انتخابات پارلمانی گرجستان در سال 2003، انتخابات ریاست جمهوری اوکراین در سال 2004، انتخابات دو مرحله‌ای پارلمان قرقیزستان در سال 2005، انتخابات ریاست جمهوری بلاروس در سال 2006، انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال 2009 (1388) تماماً محمل‌های براندازی نرم (انقلاب مخملین) در کشور‌های هدف بوده است و درگیری های سوریه (2011) و اوکراین (2014) نیز به دلیل اقدامات همزمان طیف هایی از مردم و گروه های مسلح، تلفیقی از شیوه های نرم و اقدامات سخت و خشن را در خود داشت.

اما دوقطبی احمدی نژاد-روحانی چه بود و چرا رهبر انقلاب مصلحت کشور را در عدم حضور احمدی نژاد دانستند؟

برای دریافت این پاسخ کافیست شرایط فعلی کشور و منطقه را تببین و آن را با سال 88 مقایسه کنیم.

در فتنه‌ی 88 آشوب گران را طبقه‌ی متوسط به بالای شهری با دغدغه های سیاسی و فرهنگی شکل می داد اما در فتنه‌ی محتمل 96 به دلیل مضیقه‌ی شدید ناشی از تورم، رکود و بیکاری، علاوه بر طیف همیشه در صحنه‌ی مذکور، طبقه‌ی کارگر و لشکر بیکاران نیز بدان افزوده خواهد شد. در اینجا مهم نیست عاملان مفاسد کلان اقتصادی، مسببان معضلات معیشتی و همدستان در تحریم های اقتصادی کیست، مهم این است که دولت مزور کنونی به خوبی می داند چگونه در موقع مقتضی به مدیریت نارضایتی ها پرداخته و در نقش اپوزوسیون ظاهر شده و نظام و رهبری را مقصر جلوه دهد. از این رو باید گفت تفاوت مهم فتنه‌ی 88 با 96 در این است که در 88 دولت و ارکان آن در کنار رهبری و نظام، در برابر حملات بودند اما در 96 دولت خود مسبب و صحنه گردان فتنه‌ی محتمل خواهد بود و دیگر آنکه فتنه‌ی 88 عموما محدود به تهران (نیمه‌ی شمالی) بود اما فتنه‌ی محتمل 96 تمام کشور را در بر خواهد گرفت.

آنچه تا اینجا ذکر شد البته معطوف به شرایط داخلی کشور بود، موضوع دیگر وضعیت خاص و بی سابقه‌ی منطقه است: حمایت رئیس سیا از روحانی، همایش بزرگ منافقین در پاریس و ظاهر شدن این گروه در نقش حلقه‌ی وصل دیگر گروه های محارب جمهوری اسلامی، بالا رفتن سطح تنش ها با عربستان و تجهیز و اعزام تیم های تروریستی سعودی به کشور، انتصاب سفیران انگلیس، فرانسه و آلمان در تهران و انتخاب آنان از کارکنان ارشد سازمان های جاسوسی خود و حضور و دستگیری کادر سفارت فرانسه و انگلیس در کردستان، در کنار حلقه‌ی آتشی که لشکر سلفی های مسلح در اطراف ایران را شکل داده، همه حکم بشکه‌ی باروتی را دارد که تنها منتظر یک جرقه برای انفجار است.

در این شرایط تبعیت دکتر احمدی نژاد از نهی و نصیحت مقام معظم رهبری، ضمن اینکه به جهت حفظ موجودیت نظام و خنثی سازی پروژه‌ی دوقطبی سازی جامعه و به تبع آن فتنه و آشوبی خطرناک تر از 88 است، دو کارکرد مهم دیگر نیز دارد:

از یک سو با منتفی شدن حضور جدی ترین رقیب روحانی در انتخابات، از رئیس جمهوری که ثابت کرده برای کسب و حفظ قدرت حاضر به هر نوع وطن فروشی است، در «معامله با آمریکا به هر قیمتی» سلب انگیزه می شود.

و از سوی دیگر مردمی که به هر دلیل از سر بغض به یک قطب (احمدی نژاد) قصد رأی دادن به قطب دیگر (روحانی) را داشتند، از این دوقطبی سیاسی فارغ شده و به این ترتیب به دور از هیاهو و جنجال دولت، می توانند به غیر روحانی نیز بیاندیشند که این تفکر و اندیشه در کارنامه‌ی تهی دولت، خود بزرگترین عامل در کاهش اقبال به حجت الاسلام روحانی است.


قال الباقر(ع): اِنّ الحُسَینَ صاحِبَ کَربَلا قُتِلَ مَظلوما، مَکروبا عَطشانا، لَهفانا فآلَى اللّهُ عَزَّوَجلّ عَلى نَفسِهِ اَن لا یاتیَهُ لَهفانٌ و لا مَکروبٌ و لا مُذنِبٌ و لا مَغمومٌ و لا عَطشانٌ و لا مَن بِهِ عاهَةٌ ثُمَّ دَعا عِندَهُ و تَقَرَّبَ بِالحُسَینِ بنِ عَلىٍّ علیه السلام اِلَى اللّهِ عَزَّوَجَلَّ إلاّ نَفَّسَ اللّهُ کُربَتَهُ وَ اَعطاهُ مَسأَلَتَهُ و غَفَرَ ذَنبَهُ وَ مَدَّ فى عُمُرِهِ وَ بَسَطَ فى رِزقِهِ فَاعتَبِروا یا اُولـِى الاَبصار.


امام باقر علیه السلام: حسین، بزرگ مرد کربلا، مظلوم و رنجیده خاطر و لب تشنه و مصیب ‏زده به شهادت رسید. پس خداوند، به ذات خود قسم یاد کرد که هیچ مصیبت‏ زده و رنجیده خاطر و گنهکار و اندوهناک و تشنه‌‏اى و هیچ بَلا دیده‌‏اى به خدا روى نمى‏‌آورد و نزد قبر حسین علیه السلام دعا نمى‌‏کند و آن حضرت را به درگاه خدا شفیع نمى‌‏سازد، مگر این‏که خداوند، اندوهش را برطرف و حاجاتش را برآورده مى‏‌کند و گناهش را مى‌بخشد و عمرش را طولانى و روزى‌‏اش را گسترده مى‌‏سازد. پس اى اهل بینش، درس بگیرید!

مستدرک الوسایل و مستنبط المسایل، ج 10، ص 239

1- «23» مرتبه تکرار واژه‌ی «تعلیق» در متن برجام،

2- ظریف در صحن علنی مجلس: «در هیچ جای برجام لفظ تعلیق نیامده»!


3- ظریف در کمیسیون ویژه‌ی برجام: «کل تحریم‌های اقتصادی، مالی و پولی اتحادیه اروپا از روز اجرا لغو و کل تحریم‌های ایالات‌متحده اعمال شده بر روی شخصیت‌های غیر آمریکایی از روز اجرا لغو می‌شود»، روحانی: «ما هیچ توافقی را امضا نخواهیم کرد مگر آنکه در نخستین روز تمام تحریم های اقتصادی بالمره و در همان روز لغو شود»،

4- ظریف: «به مردم وعده رفع تحریم آمریکا را ندادیم»!


5- روحانی: «برجام خورشید تابان است»،

6- ظریف در مصاحبه با فرید زکریا: «ما وعده‌ی خورشید و ماه ندادیم»!


«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنْ جَاءَکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَیَّنُوا أَنْ تُصِیبُوا قَوْمًا بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُوا عَلَى مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِینَ» اى کسانى که ایمان آورده‏ اید اگر فاسقى برایتان خبرى آورد نیک وارسى کنید مبادا به نادانى گروهى را آسیب برسانید و [بعد] از آنچه کرده‏ اید پشیمان شوید (سوره حجرات، آیه 6).


اخیرا دیدم سایت توقیف شده‌ی جهان نیوز لیست مبسوط و مستندی از مفاسد اصلاحات و کارگزاران منتشر کرده بود (yon.ir/xxAU) که اگر آن را به موارد زیر اضافه کنیم فهرست نسبتا کاملی از مفاسد کلان اقتصادی در معرض قضاوت عموم قرار خواهد گرفت. نکته‌ی قابل توجه آنکه در این میان رد پای خانواده‌ی «ه» کم و بیش در تقریبا تمام این مفاسد مشهود است:
این عبارت به ظاهر منتقدانه و به غایت هوشمندانه را از سوی افراد و رسانه های حامی دولت بسیار شنیده اید و تا روز انتخابات نیز بیشتر خواهید شنید که «تیم رسانه ای دولت ضعیف است».
در علم ارتباطات دو مفهوم وجود دارد، «خبر» و «پیام خبر».
خبرِ عبارت پر تکرار مذکور همان است که بیان شد: تیم رسانه ای دولت ضعیف است.
اما با وجود خبرگی و بیش فعالی تیم رسانه ای روحانی یا همان ستاد عملیات روانی دولت با مدیریت و صحنه گردانی حسام الدین آشنا، این همه اصرار بر ضعف و کم کاری تیم رسانه ای دولت و پیام آن چیست؟
پاسخ اینکه اگر خبری از فعالیت های دولت نمی شنوید، ضعف اطلاع رسانی است، وگرنه کارگزاران مشغول کارند!

مقام معظم رهبری در تاریخ 18/6/94 فرمودند: «بعد از اتمام این مذاکرات هسته‌ای، شنیدم صهیونیست‌ها گفتند فعلاً با این مذاکراتی که شد، تا 25 سال از دغدغه‌ی ایران آسوده‌ایم؛ بعد از 25 سال فکرش را میکنیم. بنده در جواب عرض میکنم اوّلاً شما 25 سال آینده را نخواهید دید. ان‌شاءالله تا 25 سال دیگر، به توفیق الهی و به فضل الهی چیزی به نام رژیم صهیونیستی در منطقه وجود نخواهد داشت؛ ثانیاً در همین مدّت هم روحیّه‌ی اسلامیِ مبارز و حماسی و جهادی، یک لحظه صهیونیست‌ها را راحت نخواهد گذاشت؛ این را بدانند».

همانطور که می بینید، عبارت «شما 25 سال آینده را نخواهید دید» جمله ای ابتدا به ساکن نبوده که معنای آن این باشد که مثلا تا 20 سال آینده هستید اما 25 سال آینده خیر؛ بلکه واکنشی به مفروض انگاشتن بقای رژیم صهیونیستی تا 25 سال آینده است و چه بسا در آینده ای نزدیک این نابودی و محو صورت گیرد. بنابراین این غلط رایج که ما نیز تاریخ انقضای اسرائیل را 25 سال دیگر بدانیم آشکارا نا همخوان با فرمایش رهبری است و چه بسا تعویق در زمان نابودی اسرائیل باشد.


آنچه از کالیفرنیا باید بدانیم و همان محمل اصلی انگیزه های استقلال خواهی است شامل این موارد می شود:
ایالت کالیفرنیا هم مرز کشور مکزیک و اقیانوس آرام، سومین ایالت بزرگ آمریکا و پر جمعیت ترین آن است (عامل جغرافیای سیاسی).
کالیفرنیا همچنین قدرتمندترین ایالت آمریکا از نظر اقتصادی است و همواره به تنهایی جزء 10 اقتصاد برتر جهان بوده است (عامل اقتصادی).
این موارد اما آتش زیر خاکستری بود که به انضمام دو موضوع دیگر اعتراضات و تظاهرات گسترده و دنباله داری را پس از پیروزی ترامپ در خصوصا لس آنجلس، بزرگترین شهر این ایالت و دومین شهر پرجمعیت آمریکا بعد از نیویورک، سبب شده است.
اول آنکه رأی کالیفرنیا همواره، یکپارچه و به طور سنتی با دموکرات ها بوده (عامل سیاسی) و دیگر آنکه این ایالت از مهاجرپذیرترین ایالات آمریکاست (عامل جامعه شناسانه) به طوری که بزرگترین جمعیت ایرانی خارج از ایران را نیز در خود جای داده و از آنجایی که نه دموکرات ها و نه مهاجران کمترین تمایلی به سکان داری ترامپ ندارند، این موضوع سبب هم افزایی انگیزه های سیاسی اجتماعی با اقتصادی گشته که خود استقلال خواهی در این ایالت را به بالاترین حد رسانده است.